Karol Modzelewski "Zajeździmy kobyłę historii. Wyznania poobijanego jeźdźca"

Mamy to! Wreszcie udało się nam zdobyć książkę, na którą czekaliśmy z ogromną niecierpliwością. Chodzi oczywiście o pozycję nagrodzoną w tegorocznej edycji konkursu Nike, czyli książkę Karola Modzelewskiego "Zajeździmy kobyłę historii. Wyznania poobijanego jeźdźca".

Cóż, chyba każdy, kto cokolwiek słyszał o tej pozycji, wie, że jest ona swoistego rodzaju rozrachunkiem z przeszłością. Autor przedstawia w niej historię w sposób niekoniecznie znany większości z oficjalnych źródeł. Pozwala sobie na subiektywne odniesienia do faktów, przedstawia swoją prawdę, a ma na jej temat spore pojęcie, ponieważ jest wybitnym historykiem i człowiekiem, który z pewnymi doświadczeniami miał bezpośredni kontakt. Mamy do czynienia z tonem osobistej autorefleksji, której towarzyszy przystępna w odbiorze autoironia i humor sytuacyjny.

Myślę, że to interesująca książka dla czytelników świadomych, którzy mają ochotę odnieść się do faktów historycznych poprzez subiektywne spostrzeżenia Karola Modzelewskiego, jak również dla tych, których fakty historyczne nigdy nie pociągały, a chętnie zapoznają się z historią okraszoną anegdotami i omówieniami. Tym bardziej, że książkę czyta się dobrze i szybko.

Kate Atkinson "Jej wszystkie życia"

Jeśli szukacie niesamowitej historii, która budzi mieszane uczucia i skrajne emocje, to chyba warto sięgnąć po książkę Kate Atkinson "Jej wszystkie życia".

Nigdy wcześniej nie zdarzyło się, by jakakolwiek książka wzbudziła wśród naszych czytelników tak wiele różnych emocji. Jedni przychodzą, twierdząc, że to naprawdę interesująca proza, inni twierdzą, że nie byli w stanie przeczytać jej do końca. Jednym słowem opinie naszych czytelników są bardzo zagadkowe. Zresztą i klimat powieści budzi intensywne odczucia. Mamy bowiem do czynienia z dziewczynką, która wielokrotnie rodzi się i umiera, by kontynuować swoje życie.

Być może to powieść fantastyczna, być może psychologiczna, a nawet - filozoficzna. Ile osób, tyle recenzji. Z pewnością nie można przejść obok tej książki obojętnie, dlatego zachęcam, by spróbować się z nią zmierzyć. Myślę, że warto.

Wiesław Myśliwski "Ostatnie rozdanie"

Książek Wiesława Myśliwskiego nie trzeba rekomendować. Jego proza obroni się zawsze, bo jest prawdziwa i soczysta. Ostatnia powieść autora to "Ostatnie rozdanie". Książka ma w naszej bibliotece wielu fanów, ale znaleźli się też krytycznie nastawieni czytelnicy, którzy zarzucają autorowi zbyt filozoficzną  i przez to oderwaną od rzeczywistości fabułę.

Prawdą jest, że "Traktat o łuskaniu fasoli" to pozycja, która wyznaczyła nam jego specyficzny styl. Za tę pozycję go polubiliśmy, dzięki niej go poznaliśmy i chcieliśmy czytać. "Ostatnie rozdanie" jest trochę inną historią. To książka bardziej filozoficzna, a mniej oczywista. Myślę, że koncept ze starym notesem, który otwiera furtkę do poszczególnych historii jest interesującym pomysłem, gdy chcemy ukazać nieuchronne przemijanie. 

Książkę warto przeczytać powoli, dozując sobie każdy wątek. Warto spróbować poznać pióro, jakie swoim czytelnikom serwuje Myśliwski. Nie jest to łatwy język i lekki styl, ale myślę, że czasem warto sięgnąć po prozę, która nas zatrzyma i pozwoli odpocząć.